Nasıl desem ki..
Hayat bir ırmak misali akıp gidiyor. Insan tüm sorumluluklarını bırakıp, bakmıyorum dese de hafiften arkasına bı bakıp gidiyor. Hayat hep tatil olsa, acaba bir daha görür müyüm ki düşüncesinle kimse kimseyi kırmasa.
İnsan oğlu unutuyoruz işte eninde sonunda ölüm var oysa ki. Tüm yaşanmışlıklar, kırılmalar, üzgüntü veya mutluluk; hepsi bir avuc toprağın yüzeyinde kalıyor.
Bir ev’im oldu, ev’imden cok uzakta. Tanımadığım akrabalarımı özlemle ağırladığım. Oysa cok başka idi hayallerim. Ama şükretmeyi yeniden oğrendim.
15000 km var aramızda ama insan istedikten sonra mesafeler bile önüne geçemiyormuş kırmanın.
Elimde geldiğim gibi raflardan kundakladığım bir kitap, misafir olduğum vatanımda duraklaya duraklaya gidiyorum.
Bir camii’nin verdiği huzura şahit oluyorum. O’nun avlusunda iki ayağından yoksun bir gencin mendil satarak kazandığı para’ya şükrettiğine şahit oluyorum.
Başka bir gun ise binlerce kişi ile bir konserde şarkılara eşlik ediyorum.
Hayat bu olsa gerek. Uç noktalarda duraksayıp ortasında yaşayabilmek.
Akışında yaşıyoruz..
Ne mutlu ve ne güzel…
deme bir şey..hayat bir nehir misali akar gider nasıl olsa. ve su yolunu bulur eninde sonunda.. bu tatil Istanbul a sıkışıp kaldı anlaşılan:) Izmir e yol düşmüyor galiba, güzelim ege kasabalarına. talihsizlik demek zorundayım buna…
dimi ya, düşünmek boş.
haklısın valla, istanbul ve bursa arasında sıkışıp kaldım. Of bilmem mi talihsizlik olduğunu ama işte.. malesef karışan cok vakit de kısa : )
Kısmet diyelim yine de : )
teşekkür teşekkür