Emanet.

Hepimiz birer emanet degil miyiz aslinda bu hayatta? Her birimiz birine emanet veyahut kendimize emanet. Annem hep soyler, emanete ihanet cok buyuk gunahtir diye. Hep dusunurum bunu. Ben dunya’ya onlarin emanet’i olarak geldim. Onlara emanet edildim.

Hic bir zaman da ihanet etmediler. Aslinda kendileri de birbirlerine emanetti ama, hayat iste. Babamin hatalari annemin kendine emanet olmasi ile sonuclandi. Tipki benim de ona emanet edilisim gibi.

Buyumek, yas almak, hatta yaslanmak cok garip bir duygu. Emanetler el degistiriyor. Onlar bizi baskalarina emanet ediyor ve boyle akip gidiyor hayat.

Anneannem annemi babama emanet ettiginde nasil bilebilirdi ki babamin o emanete kiyabilecegini, uzecegini. Hangimiz bunlari bilebiliriz.

Kendi icimde savas yasiyor gibiyim. Yaslandikca onlar bize emanet ediliyor. Gozumuz gibi bakmaya ugrasiyoruz. Babamin bizi yillarca uzmus olmasi, annemi hayatinin baharinda yikisini, bizi bize birakmasini belki annem hic bir zaman unutamaz olsa da, olmuyor iste. Hatta kendi bile bu durumda uzuluyor.

Annelik duygusunu tatmadim ama biraz olsun dusunebilirim su son zamanlar. Babamin hastaligi bana emanet edilisinin baslangici. Gozlerine baktigimda pisman olmus bir adam gorebiliyorum. Ayni zamanda geri getiremeyecegi seylere uzulmesini. Icimin parcalanasini his ediyorum gun be gun.

umudu yitirmemeye calismak gercekten bir seyler kopariyor insanin icinden. Iyi olmasi icin ugrastikca, annemin benim uzulmeme uzulmesi ve bu kisir donguyu duzeltememek.

Sanki benim cocuklarim gibi mesul tutuyorum herseyden kendimi. Garip bir sey.

Bazen durup durup yaziyorum. Kayit etmek istiyorum aslinda duygularimi. Zaman zaman hatirlamak. Insan oldugumuzu unutmamak, hayat herseyiyle devam ettigini hatirlamak icin. Ne garip ki en zor anlarimda yaziyorum. En dolup tastigim. Bugun yarin taburcu olucak derken, olmadi yine.

N’apalim. Hayat iste. Buna da sukur diyoruz.

Adim adim, nefes nefes devam ediyoruz.

Emanetlerinize iyi bakin azizim, cok hem de. Lakin insanin cani aksi takdirde cok yanabiliyor.